همین جا روی زمین

اطلاعات بیشتر درباره فیلم

منصور بهرامی، تنیس‌باز ماهر ایرانی، به نشانه‌ی همبستگی با معترضین به نتایج انتخابات، با مچ‌بند سبز در مسابقات ویمبلدون امسال حاضر شد. نکته‌ی جالب این بود که حریف بهرامی، هانری لوکونت، بازیکن فرانسوی (عکس اول) هم با مچ‌بند سبز به بازی با منصور بهرامی پرداخت.
همچنین پل هارهاووس، بازیکن هلندی (عکس دوم) یکی دیگر از بازیکنانی بود که همبستگی خود را با مردم ایران با بستن مچ‌بند سبز به دستش نشان داد.

منبع خبر و عکس:رادیو زمانه

از دیشب تا حالا که فهمیدم شورای نگهبان صحت انتخابات رو تایید کرده،دچار عذاب وجدان شدیدی شدم با خود فکر می کنم آخی دیدی چه بیخود و بی علت به این بندگان پاک خدا شک کردیم و فکر کردیم در انتخابات تقلب شده؟آخی دیدی چقدر بعد از انتخابات با اینکه دستور اکید فرموده بودن "نگذارید این شادی بر کاممون تلخ بشه" به حرفشون گوش ندادیم و حسابی خستگی توی تن این بیچاره ها موند و تلخ کامشون کردیم.ما چه مردم بدی هستیم.با این همه کارای بدی که کردیم با این همه خشونت با این همه آدمکشی با این همه خونی که ریختیم....بازم نخواستن ما دلچرکین باشیم و تا دیشب به فکر ما بودن و شورای نگهبان با زحمت مجبور شد به خاطر شک بی جای ما ده درصد از صندوق ها رو شمارش کنه و صحت انتخابات رو تایید کنه.......احتمالن الآن خیلیای دیگه (حدودن بیست و چهار میلیون نفر یه ذره بیشتر یا کمتر)هم مثل من همین حس خجالت و پشیمونی رو دارن که الکی دچار شک شدن.خدا ما ملت رو ببخشه که اینقدر باعث ناراحتی و تلخکامی و زحمت آقایون شدیم.

پ ن:خوندن این پست صورتک خیالی هم خالی از لطف نیست در این روزای تلخ.

1) ما، گروهی از وبلاگ‌نویسان ایرانی، برخوردهای خشونت‌آمیز و سرکوب‌گرانه‌ی حکومت ایران در مواجهه با راه‌پیمایی‌ها و گردهم‌آیی‌های مسالمت‌آمیز و به‌حق مردم ایران را به شدت محکوم می‌کنیم و از مقامات و مسوولان حکومتی می‌خواهیم تا اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را -که بیان می‌دارد «تشكيل‏ اجتماعات‏ و راه‌ پيمايی‌ها، بدون‏ حمل‏ سلاح‏، به‏ شرط آن‏‌که‏ مخل‏ به‏ مبانی‏ اسلام‏ نباشد، آزاد است» رعایت کنند.

2) ما قانون‌ شکنی‌های پیش‌آمده در انتخابات ریاست جمهوری و وقایع غم‌انگیز پس از آن را آفتی بزرگ بر جمهوریت نظام می‌دانیم و با توجه به شواهد و دلایل متعددی که برخی از نامزدهای محترم و دیگران ارائه داده‌اند، تخلف‌های عمده و بی‌سابقه‌ی انتخاباتی را محرز دانسته، خواستار ابطال نتایج و برگزاری‌ی مجدد انتخابات هستیم.

3) حرکت‌هایی چون اخراج خبرنگاران خارجی و دستگیری روزنامه‌نگاران داخلی، سانسور اخبار و وارونه جلوه دادن آن‌ها، قطع شبکه‌ی پیام کوتاه و فیلترینگ شدید اینترنت نمی‌تواند صدای مردم ایران را خاموش کند که تاریکی و خفقان ابدی نخواهد بود. ما حکومت ایران را به شفافیت و تعامل دوستانه با مردم آن سرزمین دعوت کرده، امید داریم در آینده شکاف عظیم بین مردم و حکومت کم‌تر شود.

پنجم تیرماه ۱۳۸۸

بخشی از جامعه‌ی بزرگ وبلاگ‌نویسان ایرانی

Statement by a group of Iranian bloggers about the Presidential elections and the subsequent events:

1) We, a group of Iranian bloggers, strongly condemn the violent and repressive confrontation of Iranian government against Iranian people's legitimate and peaceful demonstrations and ask government officials to comply with Article 27 of the Islamic Republic of Iran's Constitution which emphasizes "Public gatherings and marches may be freely held, provided arms are not carried and that they are not detrimental to the fundamental principles of Islam."

2) We consider the violations in the presidential elections, and their sad consequences a big blow to the democratic principles of the Islamic Republic regime, and observing the mounting evidence of fraud presented by the candidates and others, we believe that election fraud is obvious and we ask for a new election.

3) Actions such as deporting foreign reporters, arresting local journalists, censorship of the news and misrepresenting the facts, cutting off the SMS network and filtering of the internet cannot silence the voices of Iranian people as no darkness and suffocation can go on forever. We invite the Iranian government to honest and friendly interaction with its people and we hope to witness the narrowing of the huge gap between people and the government.

A part of the large community of Iranian bloggers

June 26, 2009 

فيلم دردناك به خون غلتيده شدن ندا

گاهی وقتا دل کندن از چیزای کوچیک برای من خیلی سخت تر از دل کندن از چیزای بزرگه.چند شب پیش دچار اون حسهای لعنتی که خیلی وقت بود سراغم نیومده بود شدم و کار خیلی احمقانه ای کردم.خواستم مثلن بی خیال و بدون وابستگی به هیچ چیزی باشم و در عین حال دچار این حس بودم که همه چیز بیهوده و مسخره اس.چقدر مسخره اس این وبلاگ من و اصلن وبلاگ داشتن و اصلن خود زندگی چقدر بیهوده اس نمیدونم این یآس احمقانه از کدوم گوری پیداش شده بود.از این حالت های گندی که در زندگی همه ممکنه پیش بیاد و از همه چیز و همه کس دلزده و خسته و بیزار بشی.اما دیدم خیلی حالم بد تره وقتی این صفحه رو هم ندارم.پس تا قبل از اینکه آدرسم از بین بره و حتا خودم هم فراموشش کنم برگردم.حالا حالم خیلی بهتره ولی ایکاش این کار احمقانه رو نکرده بودم و همه ي پستهای قبلی هرچند بچه گانه یا احمقانه بوده باشند را حذف نکرده بودم.اما مهم نیست زندگی یعنی همین.یعنی گاهی وقتا انسان باید چیزی رو از دست بده تا قدرش رو بیشتر بدونه و ایکاش همه چیز مثل همین وبلاگ بود که اگه از دستش دادی و پشیمون شدی بتونی دوباره و به راحتی به دستش بیاری.